Wygląd grodziska

Typowe grodzisko wykorzystywało dla swojej obrony naturalny teren, znajdowało się więc albo na wyżynnych lokalizacjach, albo na rzecznych równinach zalewowych. Kocobędz-Podobora jest przykładem pierwszego typu: Strome zbocza tutejszych tarasów rzecznych są idealne do obrony, łagodne boki oferują wygodny dostęp a także wystarczającą przestrzeń nie tylko do budowy różnych typów obiektów osadniczych, ale także do rozwijania elementów obronnych.

Umocniony obszar obejmuje powierzchnię około 1,7 hektara. Wewnętrznie cała przestrzeń podzielona jest na trzy części, które oddzielone są od siebie rowami i wałami chroniącymi grodzisko jako całość.

Na cyplu wzgórza znajduje się tzw. akropol, najwyższe, najlepiej chronione miejsce całej lokalizacji. Główne obwarowanie akropolu stanowił potężny wał na południowym-zachodzie, z szerokim rowem oddzielającym go od pierwszego podgrodzia. Jego długość wynosi dziś 60 metrów, wysokość od dna rowu do 8 metrów. W mniejszej wersji został on zbudowany z gliny oraz iłu już w prehistorii. Słowiańscy osadnicy podnieśli pozostałości pierwszego wału i zaopatrzyli je w drewniane ogrodzenie, którego rekonstrukcję można zobaczyć na terenie archeoparku. Wydaje się, że na akropolu była wielka, wolna powierzchnia, która mogła służyć jako rodzaj placu manewrowego dla żołnierzy. W najwyższym miejscu akropolu prawdopodobnie znajdowała się siedziba miejscowego władcy, której istnienia na razie nie udało się jednoznacznie udowodnić.

Największą częścią grodziska jest pierwsze podgrodzie o powierzchni 0,77 ha. Jego fortyfikacja do dziś zachwyca swoją potęgą. Wał ciągnie się szerokim łukiem od północnego-zachodu aż do południowego-wschodu, za wałem następuje rów szeroki 15–17 metrów, kiedyś z ostro szpiczastym dnem. Wysokość nad poziomem morza rowu i korony wału czyni dziś w niektórych miejscach od 7 do 7,5 metra. Wał prawdopodobnie posiadał podobny krużganek tarasowy, jaki został zrekonstruowany na terenie dzisiejszego archeoparku.  U podnóża wału znajdowały się obiekty produkcyjne i gospodarcze: warsztaty do produkcji żelaza i tekstyliów, miejsca do prażenia i suszenia zboża oraz pomieszczenia dla zwierząt. Na podgrodziu znajdował się także obiekt interpretowany jako miejsce kultowe, którego rekonstrukcję znajdziemy dziś na akropolu. Wydaje się, że główny ruch i życie codzienne odgrywały się dokładnie w tej części grodziska.

Najniżej położoną częścią osady jest drugie podgrodzie, gdzie gęstość zaludnienia była najniższa. Wał otacza ten obszar na długości 150 metrów od strony zachodniej, jednak nie jest on kontynuowany w stronę południa i południowego wschodu, i nie dochodzi do wschodniego, urwistego stoku. Ze względu na fakt, że także rów jest tutaj tylko powierzchniowy i niewyraźny, przypuszczamy, że ta część fortyfikacji nie była dokończona.