Prehistoryczni mieszkańcy grodziska

Miejscowość Kocobędz-Podobora została zasiedlona dwukrotnie – najpierw ludem tzw. kultury łużyckiej u schyłku epoki brązu, pózniej przez Słowian w okresie wczesnego średniowiecza.

Co to jest kultura łużycka i w jakim okresie czasu o niej mówimy?

Kultura łużycka rozwijała się podczas młodszej epoki brązu, istniała ona również w późnej epoce brązu, a na niektórych terytoriach przetrwała nawet do wczesnej epoki żelaza, która nazywana jest także okresem halsztackim. Okres halsztacki wziął swoją nazwę od austriackiego znaleziska Hallstatt. Grodzisko Kocobędz-Podobora było więc częścią żywego kręgu kulturowego, który rozwijał się na Śląsku ponad 900 lat.

Jak było to z kulturą łużycką w Kocobędzu?

Miejscowość Kocobędz–Podobora po raz pierwszy została zasiedlona ludem kultury łużyckiej  w póznej epoce brązu, mniej więcej na przełomie X i IX wieku p.n.e. Pierwsze osadnictwo skoncentrowane było w przestrzeni tzw. akropolu. Na początku starszej epoki żelaza, mniej więcej pod koniec VIII wieku p.n.e., osada została zdobyta po raz pierwszy. Po tym punkcie przełomowym został budowany nowy wał obronny, później dodatkowo rozszerzony, wtedy powstało tutaj prawdziwe grodzisko z przedgrodziami. Pod koniec okresu halsztackiego, w połowie V wieku p.n.e., grodzisko Kocobędz-Podobora zostało spalone i do przybycia Słowian nie było ono zasiedlone.